- نه اين مدل اصلا بهم نمياد . همون مدل هميشگي باشه خيلي بهتره ! بيشتر بهم مياد.

- دختر خوب حرف گوش كن. تو ناسلامتي تنها برادرزاده ي بزرگ عروس هستي ! جمعه همه نگاهشون به توئه ! اين مدلم الان مده !

- من از اين مدل خوشم نمياد . با نگاه مردم هم مشكلي ندارم . هر كي دوست داره نگام كنه هر كي ام دوست نداره نگام نكنه ! مد هم اصلا برام مهم نيست!

با تعجب نگام كرد و گفت : تو خودتي ؟ چقدر قاطع و محكم داري حرف ميزني!

راست ميگفت خودمم باورم نميشد خودم باشم ! ولي انگاري واقعا خودم بودم كه داشتم اينقدر محكم حرف ميزدم!

گاهي وقتي به گذشته ام نگاه ميكنم يه چيزايي رو تو خودم پيدا ميكنم كه قبلا توي خودم نميديدم. نمي خوام بگم خوب يا بد !!! عقايد و باور آدما با همديگه فرق ميكنه . اما چيزي كه مهمه اينه كه تغيير رو توي خودم با همه ي سلولهاي بدنم احساس ميكنم. وقتي دقيق ميشم روي نوشته هاي وبلاگم ميبينم عقايد خودمو فقط از 24 بهمن 87 به بعد قبول دارم ....از روزي كه بعد از چند ماه برگشتم و دوباره شروع كردم به نوشتن , اما اينبار يه مدل ديگه و با يه نگاه ديگه !!! انگار اون افسانه رفت و جاش يه افسانه ي ديگه اومد! و انگار اون افسانه مرد و يه افسانه ي ديگه متولد شد. حالا ديگه خيلي از كارا و رفتاراي گذشته ام رو قبول ندارم...فردا عروسي عمه ي منه ! يادم مياد قبلا اگه يه عروسي يا يه مراسمي در پيش داشتيم. از چند هفته قبل پر از استرس ميشدم. كه لباسم چه مدلي باشه , موهام , چهره ام , ناخنهام , كيفم , كفشم و خلاصه واسه يه مراسم چند ساعته كلي مشكل توي ذهنم ميتراشيدم. يعني فكر ميكردم  عروسي يه مراسميه كه آدما دور هم جمع ميشن كه لباسا و سر و وضعشون رو به هم نشون بدن ! اما آخه تو اين كار مگه چه لذتي هست ؟ به نظرم  آدم بايد از تك تك ثانيه هاي زندگيش لذت ببره و لذت وفتي معنا پيدا ميكنه كه زندگي رو زير پوستت احساس كني و عشق به آدما توي خونت جريان داشته باشه . اصلا آيا رفتن به يه عروسي جز اين كه تو شادي ديگران شريك باشي معناي ديگه اي هم داره ؟ منم ميخوام فردا فقط تو شادي عمه ام شريك باشم نه تو پز و افاده ي بعضي از آدماي ديگه!.. خب به غير از اين كه نگاهم تو اين مسئله عوض شده تغييرات ديگه اي هم كردم مثلا يادم مياد قبلا محال بود سرمو با عينك حتي از پنجره ي اتاق بيرون كنم . اگه لنزام يه روز پيشم نبود از خونه بيرون نمي رفتم. اما حالا ديگه واسم فرقي نداره با عينك از خونه برم بيرون يا بی عینک ! مهم اينه كه من دنيا رو ببينم نه دنيا چشماي منو . يادم مياد نزديك روز تولدم كه ميشد خدا خدا ميكردم كه عروسك  هديه بگيرم  اما امسال نگران بودم كه نكنه از كسي عروسك هديه بگيرم ! من هنوزم عروسكها رو دوست دارم . هنوزم از ديدن قيافه هاي بامزه شون پشت ويترين مغازه ها به شوق ميام اما ديگه دوست ندارم از كسي عروسك هديه بگيرم يادم مياد قبلا اگه كسي بهم حرفي ميزد و بي احترامي ميكرد بايد هر جور بود تلافي ميكردم و منم متقابلا يه چيزي بدتر از اون بهش ميگفتم تا به قول خودم حالشو بگيرم و فكر نكنه كم آورم . اما حالا به اين نتيجه رسيدم كه گاهي سكوت ميتونه بهترين و محكمترين پاسخ به بي احترامي ديگران باشه ! اما نه همه جا و همه وقت ! فقط بعضي وقتا و تو بعضي از شرايط  سكوت حرفهايي رو تو خودش داره كه رو  زبون جا نمي شه !. يادم مياد قبلا شور و نشاط بيشتري داشتم اما حالا آرومتر شدم...اين يكي حتي توي نوشته هام هم كاملا مشخصه ! نوشته هاي سال 85 تا 88 زمين تا آسمون با هم فرق دارن! به هر حال چيزي كه واسم مهمه اينه كه من تو بعضی از رفتارام تغيير كردم. نيمه ي دوم سال گذشته روزاي خوبي رو نداشتم اما همون روزا و لحظه ها منو عوض كرد. نميدونم حالا من دمده شدم يا افكار و عقايدم ؟ اما هر چي كه هست من اين مدلي آرامش بيشتري دارم و اينجوري خودمو بيشتر دوست دارم . ديگران رو نميدونم !!!!!!!

راستي چند سال ديگه چي ؟ آيا اون موقع وقتي كه اين نوشته رو ميخونم قبولش دارم يا نه ؟

 ميگن شاعر اين شعر فريدون مشيريه !!!! اما هر چي تو كتابا و شعراي فريدون مشيري گشتم اثري از اين شعر نبود! بنا به دلايلي برام خيلي مهمه كه شاعر اين شعر رو بشناسم و حتي اگه اين شعر ادامه داره كاملش رو پيدا كنم. امروز خيلي تو اينترنت گشتم اما بي فايده بود . كسي ميتونه كمكم كنه شاعروش رو پيدا كنم ؟ فقط شاعر برام مهمه !!! اگر کسی در مورد شاعر این شعر میدونه لطف کنه برام بنویسه...

با چند نفر از همدانشكده ايها تجمع كرديم  اما نه براي اغتشاش بلكه براي امتحان! حدودا 20 نفردختر و پسر هستيم و همگي  در كمال آرامش منتظريم سرويس دانشگاه از راه برسه و ما رو به جلسه ي امتحان برسونه اما به جاش دو نفر ديگه از راه ميرسن!!! دوتا بسيجي موتور سوار, يه نگاهي گذرا به جمع بيست / سي  نفره ي ما ميندازن و فورا بي سيم ميزنن. يه ماشين با چندتا سرنشين از اونطرف خيابون ظاهر ميشه و هجوم مياره سمتمون ! بچه ها ميترسن ! پسرها غيرتي ميشن ! يكي از آقايون صحبت ميكنه ...سو تفاهم برطرف ميشه...ماشين و موتور از جلوي چشممون محو ميشن! بعضي از بچه ها ميخندن ... بعضيا هم كه هنوز مچبند سبز روي دستشون خودنمايي ميكنه عصباني شدن و بد و بيراه ميگن...من اما ترجيح ميدم فقط سكوت كنم. تو يه حالت خيلي بدي به سر ميبرم , تو يه حالتي از سردرگمي غوطه ورم ! گاهي فكر ميكنم حق با دولته ...گاهي فكر ميكنم حق با مردمه !!! نميدونم چي رو بايد باور كنم و چي رو نبايد باور كنم فقط خودمو عادت دادم كه هرگز زود باور نباشم. تنها چيزي كه اين روزا باور دارم اينه كه امنيت و آرامش ازم سلب شده , وسايل ارتباطيم محدود شده و بخشي از حقوق انساني من لگد مال شده!!!

خداوندا نذار خون هيچ بي گناهي ريخته بشه , امنيت و آرامش رو به كشورم بازگردون...

امتحان رياضيمو بد دادم . يعني اونجور كه دلم ميخواست نبود. اما نميخوام بازم مثل گذشته باور داشته باشم كه رياضي درس سختيه ! واقعا ديگه خسته شدم  از اين باورهاي منفي !!! آخه سخت نيست . به خدا سخت نيست رياضي ! شايد براي من به شيريني درسهاي ديگه نباشه اما سخت هم نيست. اينو حداقل از وقتي كه سر كلاس هاي آقاي حسيني رفتم فهميدم. من همه ي تلاش خودمو كرده بودم. تو اين يه هفته ي اخير به نمونه سوالات 8 ترم گذشته پاسخ داده بودم و كاملا تسلط داشتم روي سوال ها اما نميدونم چرا امروز وقتي سر جلسه نشستم خيلي از چيزايي كه روشون تسلط داشتم  از يادم رفت. مطمئن بودم كه همه رو بلدم اما اون لحظه سر جلسه واقعا خيلي حال بدي داشتم. حتي نميتونم اميدوار باشم كه يه 10 ناقابل بگيرم. بعد ازامتحان  بچه ها همه شاكي بودن و اعتراض زدن , همه ميگفتن ما كه امكانات كافي در اختيارمون نيست. ساعات تدريس هم براي ما يك پنجم دانشگاههاي ديگست. داشتن يه استاد خوب هم كه براي هممون يه روياست. با اين حال چرا بايد سوالها اينقدر سخت و پيچيده باشه !!! اين حرفا رو كاملا قبول دارم و فكر ميكنم يه درد مشترك براي همه ي دانشجوهاي پيام نوره و همين مسائله كه باعث ميشه سيستم و شيوه ي دانشگاه پيام نور زياد تو كشورمون مورد قبول نباشه  اما  با اين حال معتقدم  اگرچه اكثر دانشجوهاي پيام نور كمي ديرتر فارغ التحصيل ميشن  ولي در عوض وقتي كه مدركشون رو ميگيرن يه كارشناس واقعي هستن چون تو شرايط سختي درس خوندن و نمره گرفتن !  ديگه نميخوام تو زندگي حرص و غصه ي چيزي رو بخورم . از نمره و درس و دانشگاه گرفته تا مسائل ديگه...واقعا خسته ام , خسته ي خسته ... خيلي خسته , همه چيزو ميخوام بسپارم دست خدا. ميخوام خودم بازيگر باشم و اون كارگردان زندگيم باشه!

كمكم كن خدا....من  آخه فقط تو رو دارم تو اين دنياي به اين بزرگي...

يا امام حسين خودت آخر و عاقبت ما رو تو اين مملكت به خير بگذرون !

 پ.ن. 1. آدم اينجور وقتا از داشتن تلفن همراه متنفر ميشه!

پ.ن. 2. اين مطلب قصد توهين به همه ي مردم رو نداره منظور از هيچكس بعضي هاي خاص هستن!

پ.ن. 3 با وجود گشت ارشاد تو اين جامعه هم موافقم هم مخالف!

چند ساعت بعد از اس ام اسم بود كه خبر رسيد قيمت چيز برگر به شدت رفته بالا و گرون شده !!!!! ديگه تو اين مملكت چيز برگر هم نميشه خورد !!!

شما اگه تو شرايط من قرار ميگرفتين چيكار ميكردين ؟ فكر ميكنين من توي خواب چيكار كردم ؟

زندگي واسه منم گاهي تلخ ميشه حتي تلخ تر از طعم قهوه !  اما به هر حال من اونو يه شكلات ميدونم كه خدا بهم داده و اميدوارم كه اين شكلات يه شكلات مغزدار باشه!

اين ميدونين يعني چي ؟ يعني تقريبا همه ي مردم !!! اونم نه روي خط فقر بلكه زير خط فقر !!! حتما شما هم ميدونين كه الان كل دنيا در حال تجربه كردن يه بحران اقتصاديه و اونطور كه پيش بيني شده اين بحران تا سال 2010 به پايان ميرسه. اما ميدونين از اثرات اين بحران توي روزنامه چي نوشته بود ؟

- 90 ميليون نفر تا پايان اين بحران به جمعيت زير خط فقر اضافه ميشن !

-  بين 200 تا 400 هزار نوزاد از گرسنگي هلاك ميشن !

و...

با تمام مشكلات و معضلاتي كه فقر توي جوامع ايجاد ميكنه جاي تاسف داره كه ما هنوز توي جامعه ي خودمون و توي مدارس از كودكانمون ميخواييم كه در مورد موضوع كليشه اي " علم بهتر است يا ثروت " انشا بنويسن !!! خوب به خاطر دارم كه منم راجع به اين موضوع انشا نوشته بودم و منم توي انشام مثل همه نوشته بودم علم بهتر است  چون فكر ميكردم آدماي بد ثروت رو دوست دارن ! اصلا خودمونيم  مگه اون روزا كسي حق داشت بنويسه ثروت بهتر است ؟؟؟اين سوال توي ذهن همه ي ما يه جواب از پيش تعيين شده داشت !!! و اين قضيه ي برتري علم بر ثروت يه فكر مسموم بود كه اون روزا تو ذهن همه ي ما تزريق شده بود! با اين وجود اگر امروز به من اجازه داده ميشد كه يك بار ديگه براي اين موضوع انشا بنويسم اينبار فقط همينو توي انشام مينوشتم : " كسي كه عاقل باشه , علم داشته باشه و دانا باشه ميدونه كه ثروت بد نيست و ثروتمند بودن گناه نيست و  هيچكدوم بر ديگري برتري ندارن و اصلا  قابل مقايسه با هم نيستن " 

با خودم فكر ميكنم اگه من مدير يه مدرسه بودم از همه ي معلمهاي مدرسه ام ميخواستم همونقدر كه به بچه ها انگيزه تحصيل ميدن همونقدر هم انگيزه ثروتمند شدن به اونها بدن و اين فكر رو از همون دوران توي ذهن شاگردانشون تزريق كنند و ... اصلا چرا مدير مدرسه ؟ اگر من مدير آموزش و پرورش بودم , اگر من كاره اي تو اين مملكت بودم حتما يه كتاب درسي براي مقاطع ابتدايي و راهنمايي تاليف ميكردم كه به بچه ها انگيزه  ثروتمند شدن رو بده و راهكار هاي  صحيح مبارزه با فقر رو  از همون دوران بهشون آموزش بده .نميدونم تا كي قراره توي ذهنمون بيخود از يه سري مسائل تابو سازي كنيم و اينو به نسل هاي بعد از خودمون هم انتقال بديم ؟ تا وقتي كه روزنامه ها اعلام كنند 100 درصد مردم زير خط فقر هستن ؟؟؟؟

يادم مياد سوم راهنمايي بودم  كه از اواسط سال تحصيلي توجهم به يكي از بچه هاي كلاس كه اسمش مريم بود و چهره اش شيبه يكي از هنرپيشه ها بود جلب شد. اون هنرپيشه رو خيلي دوست داشتم  بنابراين وقتي ديدم كه مريم چقدر چهره اش شبيه اون هنرپيشه ست تصميم گرفتم كه خودمو بهش نزديك كنم و روابطمون رو با هم صميمي كنم. من و مريم خيلي زود با هم صميمي شديم و براي همديگه شديم مثل دوتا خواهر , انقدر صميمي شديم كه حتي بچه هاي كلاس هم تعجب ميكردند وقتي روابط صميمانه ي ما رو ميديدند. اگه يه روز يكيمون غيبت ميكرد اون يكي اون روز مدرسه واسش جهنم ميشد. من مريم رو خيلي دوست داشتم . شايد به خاطر چهره اش شايد هم به خاطر صميميتي كه بينمون ايجاد شده بود ! چندماه از صميميتمون گذشته بود كه يه روز ديدم مريم خيلي ناراحته و با چشماي پف كرده اومده مدرسه طاقت نياوردم و ماجرا رو ازش پرسيدم . اولش يه كم طفره رفت و گفت ديشب خوب نخوابيده و به خاطر همين چشماش اونجوري شده  ولي بعد يه دفعه انگار كه از حرفش پشيمون شد و تنش رو نشونم داد كه يه كم متورم و قرمز شده بود و گفت بابام ديشب با كمربندش اينجوري كرده !!!!!!!! گفت ديروز كه از مدرسه رفته خونه  ديده مامانش قفل در كمدش رو شيكونده و وسايلهاش رو دونه دونه گشته و آخر سر هم چون چيزي گيرش نيومده دستش رسيده به يه غزل عاشقانه از حافظ و صاف برده گذاشته كف دست باباهه و اونم حسابي با كمربندش افتاده به جون مريم كه يالا بگو اين شعرو از كي گرفتي ؟ خوب يادمه مريم وقتي اين حرفا رو واسم تعريف ميكرد حتي يه قطره اشك هم از چشماش نيومد ولي من كه همه ي اون حرفا واسم واقعا يه شوك بود اولش يه كم متعجب نگاش كردم و بعد خودمو انداختم تو بغلش و زار زار گريه كردم . مريم  بيچاره باورش نميشد من دارم براش گريه ميكنم  به من گفت : تو داري واسه من گريه ميكني ؟؟؟  خب راستشو بخوايين منم باورم نميشد كه باباش واقعا با كمربند زده باشدش اونم به خاطر يه شعر از حافظ ,  حتي هنوزم كه هنوزه  باورش واسم سخته !!! خيلي برام عجيب بود چون باباي من همون سال براي من يه كتاب حافظ خريده بود ! باباي من هميشه براي من كتاب ميخريد ... كوچيكتر كه بودم كتاباي بزبز قندي , كدو قل قله زن .  جك و لوبياي سحر آميز و .... اول راهنمايي كه رسيدم  گفت تو ديگه بزرگ شدي و نبايد اون كتابا رو بخوني و هزار و يكشب داد دستم . سوم راهنمايي هم كه رسيدم برام حافظ خريد ! هيچوقت تو خونه كتك نخورده بودم و هيچوقت هم  بدون اجازه ي من به وسايل شخصيم دست نميزدند! حتي يادمه يه باربهزاد رفته بود دفتر خاطراتم رو يواشكي خونده بود و من ناراحت شده بودم  و بابا كه جريان رو فهميده بود به بهزاد گفته بود ديگه نبايد به وسايل خواهرت بدون اجازه دست بزني,  دفتر خاطرات يه چيز شخصيه و تو حق نداري بدون اجازه مطالبش رو بخوني! حتي بابا كنجكاو نشده بود بدونه كه چي توي اون دفتر خاطراته كه دوست ندارم كسي بخوندش !!! به هر حال اون روز با گريه و ناراحتي گذشت و وقتي من جريان رو واسه مامان تعريف كردم اونم به اندازه ي من از كتك خوردن مريم ناراحت شد... چند وقت بعد يه روز مريم اومد به من گفت كه با پسر يكي از همسايه هاشون كه اسمش عباس بود دوست شده و گاهي با هم ديگه تلفني صحبت ميكنند و همديگه رو خيلي دوست دارن! چند بار سعي كردم به مريم بگم كه اون كارا رو نكنه و با عباس دوستي نكنه كه اگه بابا مامانش بفهمند حتما ميكشنش ولي مريم سخت عاشق عباس شده بود و ديگه حتي درس هم نميخوند و همه ي زندگيش عباس شده بود ... به هر حال روزها سپري شد و امتحانهاي نهايي رو داديم و سال تحصيلي هم به پايان رسيد. آخرين روز امتحانها بود كه مدرسه اعلام كرد چهارشنبه هفته آينده يا خودتون يا والدينتون بيايين مدرسه براي دريافت كارنامه ها...اون روز آخرين روزي بود كه من و مريم كنار هم بوديم . بعد از امتحان رفتيم يه بستني خورديم و قرار گذاشتيم كه چهارشنبه ي هفته ي آينده برم در خونشون دنبالش و با هم بريم مدرسه كه كارنامه بگيريم . خوبه خوب يادمه وقتي داشتيم از هم خداحافظي ميكرديم  مريم گفت : تا يه هفته نبينمت كه ميميرم از دلتنگي! خدا كنه زودتر چهارشنبه هفته ديگه از راه بياد . اون چهارشنبه ي آخر خيلي زود از راه رسيد. خيلي خوشحال بودم از اين كه قراره بعد از يه هفته مريمو ببينم و آماده شدم و با خوشحالي رفتم در خونشون و چند بار زنگ زدم ولي كسي جواب نداد تا اين كه پشيمون شدم و اومدم برم كه يه دفعه در كوچه  باز شد و يه خانومي كه چهره اش خيلي عصباني بود اومد جلوي در و با همون لحن عصباني بهم گفت : با كي كار داري ؟ گفتم : سلام , من اومدم دنبال مريم با همديگه بريم مدرسه كارنامه هامون رو بگيريم . گفت : لازم نكرده تو با مريم راه بيفتي بري مدرسه ! خودم رفتم كارنامه اش رو گرفتم  همه ي درساشو تك آورده ! اصلا تو كي هستي ميخواي با دختر من بري مدرسه ؟ مريم بيا دم در ببينم اين كيه ؟ مريم دوباره  با همون چشاي قرمز و پف كرده  اومد جلوي در و گفت : اين رزيتاست دوست جديدمه ! اينو كه گفت مامانش چنان آتيشي شد كه : " ئه ! پس اين دختره دوست جديدته ! اينه كه تو رو به اين روز انداخته و نذاشته  تو درس بخوني ! با اين اسم اجق وجقش !!! از اسمش معلومه چيكارست ! ( مسخرست  ولي اون داشت شخصيت من رو از رو اسمم بررسي ميكرد!!! ) ببين دختر جون مريم اصلا نميخواد با تو دوست باشه ! تو هم برو دست از سرش وردار ديگه هم اينطرفا پيدات نشه ! " خب راستش من هم ترسيده بودم و هم عصباني شده بودم . تا اون زمان هيچكس اينجوري به شخصيت من توهين نكرده بود و به من بي احترامي نشده بود! يه لحظه از شدت عصبانيت اومد تو زبونم كه بگم : دختره شما رفته با پسر همسايه تون عباس دوست شده به من چه ربطي داره ؟ دوست جديده مريم من نيستم عباسه !!! ولي يهو يه چيزي تو چشماي مريم  ديدم كه مانع از گفتن اين حرفا شد و فقط سكوت كردم و بعد هم در رو روی من بستن و من تا خونه گريه كردم ... بعد از اون روز ديگه هيچوقت مريم رو نديدم و ازش متنفر شدم و جريان رو براي مامان تعريف كردم و مامان ميخواست زنگ بزنه و با مادرش صحبت كنه اما من نذاشتم و گفتم ديگه هيچوقت نميخوام حتي اسم مريم رو هم به زبون بيارم ! حالا 8- 9 سالي از اون ماجرا ميگذره و امروز كه به اون روزا فكر ميكنم ديگه از مريم متنفر نيستم . چون به نظرم بي گناه تر و معصوم تر از همه مريم بود  و شايد اگه منم پدر و مادري مثل پدر و مادر مريم داشتم  همون كارايي رو مي كردم كه مريم كرد. مگه مريم  از پدر و مادرش چي ميخواست  جز توجه و محبت و اعتماد ؟ آيا اينا چيزاي زيادين كه يه خونواده بخواد از فرزندش دريغ كنه؟ وقتي به اون روزا فكر ميكنم خوشحالم از اين كه اون روز اون همه توهين و تحقير رو تحمل كردم ولي  راز مريم رو لو ندادم . اميدوارم  مريم الان هرجايي كه هست ديگه تنش كبود و چشماش متورم نباشه و خوشبخت باشه...

قايقي خواهم ساخت

خواهم انداخت به آب

دور خواهم شد از اين خاك غريب

كه در آن هيچكسي نيست كه در بيشه عشق

قهرمانان را بيدار كند

قايق از تور تهي

و دل از آرزوي مرواريد

هم چنان خواهم راند

نه به آبي ها دل خواهم بست , نه به دريا

اين منم ...اون پسر كوچولويي هم كه كنارمه برادرمه ( بهزاد ) ... توي اين عكس كه مال سال 73 هستش من فقط 8 سالمه و بهزاد سه سالشه ! نگاه به قدم نكنيد !!! خيلي كوچولو تر از اوني هستم كه ظاهرم نشون ميده! هنوز روسري سر كردن بهم واجب نشده ! من 4 تا همبازي داشتم . آرش و امير و حميد و مهسا , توي حياط آپارتمانمون از صبح تا شب وقتم رو با  آرش و امير و حميد و مهسا ميگذروندم . امير بيشتر با مهسا همبازي بود و آرش و حميد هم با من , حميد رو بيشتر از آرش دوست داشتم  آخه حميد برام هميشه از بابا پيره قرقوروت ميخريد . تازه وقتي قدامون رو اندازه ميگرفتيم حميد قدش از همه ي ما بلندتر بود . پس چون قدش بلندتر بود دوست داشتني تر بود. آرش ولي قدش كوتاهتر از من بود . تازه يه بارم لوبياهايي كه من تو باغچه حيلط كاشته بودم رو له كرد و منم گازش گرفتم پسره ي لاغر مردني رو. آرش امير رو داشت و حميد مهسا رو ولي من تنها بودم و هيچكسو نداشتم . و از اين تنهايي دلم ميگرفت و گريه ميكردم . تا اين كه تو يه روز بهاري از تنهايي دراومدم و خدا بهم يه داداش كوچولو داد. وقتي داداشم رو از بيمارستان اميد آوردن خونه توي لباسش يه ماشين كنترلي پيدا كردم از همون ماشين كنترليهايي كه حميد و آرش داشتند و منم دلم ميخواست . مامان و بابا هر دوشون گفتند كه داداشت  انقدر دوستت داره كه وقتي به دنيا اومد اين ماشين كنترلي رو هم با خودش واسه تو آورده بود و من از خوشحالي صورت كوچولوي داداشيم رو بوسيدم . وقتي خواستن واسه داداشم اسم بذارن  من داشتم توي اتاق با ماشين كنترليم بازي ميكردم كه صدام كردن و گفتن : دوست داري اسم داداشتو بذاريم بهزاد ؟ منم گفتم آره . مامان گفت : دوست داري داداشيت چي صدات كنه ؟ افسانه,  آبجي يا خواهر ؟ گفتم : آبجي!  و از اون روز من شدم آبجي !!! من ديگه آرش و امير و حميد و مهسا رو مثل قبلنا دوس نداشتم و صبحها كه از خواب بيدار ميشدم نميرفتم توي حياط باهاشون هوهو چي و خاله بازي و اينجا بذارم گربه نبره بازي كنم . ميموندم پيش داداشي خودم و از پنجره ي اتاق بهشون زبون درازي ميكردم . آخه من ديگه تنها نبودم . من و بهزاد غذاهامون رو حسابي خورديم و يه كمي بزرگتر شديم . حالا ديگه بهزاد ميخنديد و راه ميرفت و حرف ميزد  ولي بلد نبود مثل من حرف بزنه به پتو و متكا ميگفت : آپو گاگي و من كلي ميخنديدم . مامان هميشه من و بهزاد رو ميبرد وليعصر و براي هردومون دمپايي ميخريد . يه بار دمپايي هاي بهزاد چند روز بعد از اين كه خريديم زود پاره شد و دمپايي هاي من هنوز نو بود . مامان ميخواست براي بهزاد دوباره  دمپايي بخره و براي من نه ! ميگفت تو هنوز دمپايي هات نوئه  مال تو هم كه يه كم كهنه تر شد يا پاره شد برات ميخرم . من ولي قانع نشدم و فك كردم بهزادو بيشتر از من دوس داره . دلم گرفت و رفتم تو حياط و يه كار بدي كردم . دمپايي هامو پاره كردم و بعد اومدم به مامان گفتم تو حياط خوردم زمين و دمپاييهام پاره شد ! مامان براي منم دوباره دمپايي خريد. حميد بازم براي من از بابا پيره قره قوروت ميخريد و آرش هنوزم قدش از من كوتاهتر بود. تا اين كه يه روز حميد و مهسا زندگيشون رو ريختند پشت يه كاميون گنده و از اونجا رفتن . من ناراحت بودم ولي حميد بهم گفت : ناراحت نباش  ما بازم همديگه رو ميبينيم . اما حميد رفت و من ديگه هيچوقت نديدمش و هيچوقت ديگه قره قوروت هاي بابا پيره رو نخوردم . من هيچوقت نميذاشتم بهزاد به عروسكهام دست بزنه و اونم هميشه گريه ميكرد به خاطر همينم يه روز كه بزرگتر شده بود و زورشم زياد شده بود يكي از عروسكهام رو از ميله ي بارفيكس آويزون كرد و دار زد !!!  يادمه هر شب كه ميخواستم بخوابم از مامان يه سوال ميپرسيدم : مامان من فردا ميرم مدرسه ؟ و مامان ميگفت نه و من دلم ميگرفت . تا اين كه يه شب به من گفت فردا ميري مدرسه و من خوشحال شدم . اولين دوستم اسمش نرگس بود . ( نرگس نظافتي ) همه ميگفتن افسانه انقدر لوس و مامانيه كه روز اول توي مدرسه بدون مامانش طاقت نمياره و گريه ميكنه ! اما من با نرگس دوس شدم و گريه نكردم و همه تعجب كردن !!! خانوم زماني گفته بود هركس كه ياد يگيره اسم خودشو روي تخته بنويسه بايد براي بچه هاي كلاس شيريني بياره . يه روز درسمون رسيد به { ي } و من ياد گرفتم روي تخته جلوي همه ي بچه ها بنويسم : رزيتا , اسمي كه حتي معنيش رو هم نميدونستم و اين منو آزار ميداد دوست داشتم  همه بهم  بگن افسانه  چون مامان بهم گفته بود معني اسمم يعني قصه  و من قصه رو خيلي دوست داشتم . اما رزيتا آخه يعني چي ؟ .... خانوم زماني گفت : رزيتا خانوم تا امروز هر كي  روي اين تخته اسمش رو نوشته فقط برامون شكلات آورده  ولي ما از تو شيريني ميخواييم . فرداش مامان برام يه جعبه شيريني خريد و من بردم سر كلاس و به همه تعارف كردم . اون تخته و اون كلاس رو هنوز خوب يادمه... بزرگتر كه شدم ياد گرفتم مشقامو با خودكار بنويسم. اولين بار كه انشا نوشتم فهميدم كه خيلي انشا نوشتن رو دوست دارم . چون ميتونستم هرچي كه تو دلمه رو تو دفترم بنويسم و اونو با صداي بلند براي بچه هاي كلاس بخونم . عاشق زنگهاي انشا شده بودم . يه روز به مامان گفتم برام  يه دفتر خوشگل بخره و شروع كردم توي دفتر جديدم قصه نوشتن ! قصه هايي كه خالقشون خودم بودم . اولين قصه اي كه نوشتم قصه ي همون آقا خرگوشه و سنجابه بود كه رفته بودن از توي باغ دزدي كرده بودن. يه روز خانوم روي تخته  اين موضوع رو براي انشا نوشت : دوست داريد وقتي بزرگ ميشيد چيكاره بشيد ؟ رفتم خونه و يه عالمه فك كردم و بعد توي دفترم انشامو نوشتم . زنگ انشا كه شد توي دلم يه عالمه دعا كردم  و از خدا خواستم كه يه كاري كنه من برم پاي تخته و انشامو بخونم . هر كس ميرفت پاي تخته يا ميخواست معلم بشه يا دكتر اما من ... بلاخره آخرين نفري كه رفت پاي تخته من بودم ... انشامو خوندم :من ميخوام وقتي بزرگ شدم نويسنده بشم .من حتي يه دفتر هم دارم كه توش قصه مينويسم . من دوس دارم كه اسمم روي كتابا چاپ بشه... انشا كه تموم شد بچه ها تشويقم كردن و زنگ خونه خورد. خانوم بهم گفت دفترمو كه توش قصه مينويسم رو ببرم كه ببينه و من خيلي خوشحال شدم . اون شب وقتي رفتم خونه يه عالمه فك كردم و دوتا قصه ي ديگه هم توي دفترم نوشتم و فرداش با خوشحالي دفترم رو بردم مدرسه ... چند روز بعد يه روز سر كلاس جلوي همه ي بچه ها  خانوم اسمم رو خوند و گفت بچه ها ر. ف رو به خاطر قصه هاي قشنگي كه توي دفترش مينويسه تشويقش كنين. و من چقدر ذوق كردم و چقدر احساس غرور كردم . من اون روزا آرزوهاي كوچيكي داشتم . دلم ميخواست مبصر بشم كه يه روز به اين آرزوم رسيدم و براي يه هفته مبصر كلاس شدم . توي اون يه هفته اسم خيلي ها رو  زير ستون از بدها و از خوبها نوشتم و جلوي اسمشون ضربدر زدم . يه آرزوي ديگه هم داشتم دلم ميخواست ميز اول بشينم ولي چون قدم بلند بود هميشه بايد آخر كلاس مينشستم يه روز ولي به اين آرزوم هم رسيدم : سارا كه جاش ميز اول بود خيلي دوس داشت لذت نشستن ته كلاس رو تجربه كنه از خانوم اسماعيلي اجازه گرفت كه جاشو با ر. ف واسه يه هفته عوض كنه . و من رفتم ميز اول و اون اومد جاي من . اولين بار كه يه نفر به من گفت مهربون وقتي بود كه يه هفته تموم شد و من ميخواستم برگردم سرجام كه بغل دستي سارا گفت:" كاش به جاي سارا هميشه تو اينجا ميموندي  آخه تو خيلي مهربوني"... بعد از اون خيليها به من گفتن مهربون ولي هيچكدومش به اندازه ي اون مهربوني كه بغل دستي سارا بهم گفت منو خوشحال نكرد! يه آرزوي ديگه هم داشتم : دلم ميخواست مامور بهداشت بشم و سر صف ناخنهاي بچه ها رو ببينم به اين يكي آرزوم ولي هيچوقت نرسيدم ! در عوض هميشه سرگروه درسي بودم و بايد از بچه ها درس ميپرسيدم ! روزها گذشت و گذشت و من بزرگ و بزرگتر شدم . حالا من يه دختر  18 ساله شده بودم و از كودكي فقط خاطره هاش برام مونده بود كه يه روز دو صفحه از مجله ي خانواده سبز رو يكي از داستانهاي من پر كرد و اسمم بالاي داستان چاپ شد ! ومن دوباره اون شاديهاي كودكانه به سراغم اومد. يكي از دوستاي قديمي كه خيلي وقت بود ازش بي خبر بودم تو يه گوشه اي از اين شهر سوار اتوبوس شد و  مجله رو دست يه خانومي ديد كه داشت داستان منو مطالعه ميكرد روي اسم نويسنده ي داستان دقت كرد و منو يادش اومد و زنگ زد خونمون!!! امروز كه دارم اينا رو مينويسم خيلي چيزا تغيير كرده و من چيزاي زيادي رو فهميدم ! فهميدم كه اون ماشين كنترلي همش يه بهونه بود براي ساختن يه عشق و علاقه ي خواهر برادرانه تو دلاي كوچيك ما ! فهميدم وقتي دمپايمو پاره كردم مامان فهميد كه دروغ گفتم . فهميدم نوشتن اسم آدما زير ستون از بدها و از خوبها جز خدا  كار هيچكس نيست ! من هيچوقت مامور بهداشت نشدم ولي امروز  تو خونه و بين دوست و فاميل ملقب به خانوم بهداشت هستم ! من حتي معني اسممو هم فهميدم يكي از همكلاسيهاي دانشگام يه روز بهم گفت : رزيتا يعني مثل گل رز ( زر : گل رز – تا : مثل و مانند – كه در اصل رزتا بوده و به مرور زمان به رزيتا تبديل شده ) و من از اين كه بعد از سال ها فهميدم كه اسمم چه معني قشنگي داره و چون گل رز نماد عشقه خيلي خوشحال شدم . بهزادم فهميد كه آپو گاگي غلطه و بايد بگه پتو  و متكا راستي بهزاد هنوز هم به من ميگه آبجي...من و بهزاد كنار همديگه بزرگ شديم وخيلي چيزا رو فهميديم و امروز توي دفتر خاطراتم نوشتم :

شكستم

عاقبت شكستم !

ديواره هاي آهكي كودكي ام را

به خيالم كمي بزرگتر شده ام

حالا من

يك جوجه ي يك روزه ام !!!