خیله خب حالا زیاد فکرتونو درگیر نکنید الان خودم همه چیزو براتون توضیح میدم. البته قبلش بگم که نوشتن این چیزا فقط باعث میشه خودم ضایع بشم. ولی مهم نیست چون من همیشه گفتم از تظاهر کردن بدم میاد و دیگه این که الان انقدر خوشحالم که دلم میخواد این حس رو به هر قیمتی که شده حتی ضایع شدن خودم به شما منتقل کنم و والا از خدا که پنهون نیست از شما چه پنهون اینجانب اون ترم به علت گندی که بالا اورده بودم ضربه روحی شدیدی رو خورده بودم. آخه میدونید؟ من درسهای اصلیم رو که مربوط به رشته ام میشه رو مثل حقوق و حسابداری و ...با نمره ی ۱۲-۱۳ قبول شده بودم  ( هیس!  میدونم که نمره ی خوبی نیست ولی از افتادن که خیلی بهتره ) اما دو تا از درسهای پیش دانشگاهی رو که بهم پیش نیاز خورده بود رو اصلا جدی نگرفته بودم و فقط دو سه ساعت مونده به امتحان رفتم سراغشون و خوندم و با نهایت خجالت زدگی افتادم و مجبور شدم برای ترم جدید دوباره اون ۴ واحد رو بردارم در حالی که دوستام پاس کردند و واحدهای جدید برداشتن و خلاصه من بدجوری به تلاش و تکاپو افتاده بودم برای درس خوندن و همین باعث شده بود که این ترم برعکس ترم اول بیشتر صحبتهام با برو بچس در مورد درس و نمره و این مسائل باشه و دیروز هم که مثل بچه های خوب و درس خون داشتم در مورد این جور مسائل صحبت میکردم و از ظلمی که ترم اول بهم شده بود گله شکایت میکردم یه دفعه دیدم که از پشت سرم صدای جیک جیک میاد.(میگم جیک جیک چون خیلی خفیف بود )برگشتم نگاه کردم دیدم ای بابا یکی از این همکلاسیهای خجالتیم پشت سرمه و حرفای من رو شنیده و بیچاره میخواد سعی کنه یه چیزی رو بگه ولی شرم و حیا مانع میشه و روش نمیشه صدام کنه و به پته پته افتاده!!! بهش گفتم آقای فلانی شما چیزی میخواین بگین؟ دیدم بیچاره از خجالت یهو این شکلی شد و سرش رو انداخت پایین و زل زد به کتونی های من و با هر زور و زحمتی بود گفت که:( درسهای پیش دانشگاهی حذف شدن احتیاج نیست اونا رو پاس کنید و برید از انتخاب واحدتون حذفش کنید)...( البته یه ۳۰ ثانیه ای طول کشید تا این جمله رو بگه! از شما چه پنهون خیلی دلم براش میسوخه بس که خجالتیه. یه بار بهش کرانچی تعارف کردیم بیچاره روش نشد برداره ولی من احساس کردم دلش میخواست ) خب دیگه از بحث خارج نشیم خلاصه اینو که گفت من اصلا نفهمیدم چه حالی شدم و واقعا رفتارم غیر قابل کنترل شد و همینجوری که نیشم تا بنا گوشم باز شده بود بهش گفتم:راست میگییییییی؟ جون مامانننننننننننننننت؟ (با صدایی بلند شبیه جیغ زدن )اون بیچاره هم که این رفتار منو دید دقیقا این شکلی شد     ( چند تا عکس گذاشتم چون خجالت زدگیش خیلی خیلی زیاد بود و عمق فاجعه رو فقط من با نگاه کردن توی صورتش تونستم تشخیص بدم ) خلاصه دیگه اصلا نفهمیدم چه جوری با سرعت نور خودمو رسوندم به آقای شهریاری و ازش سوال کردم و وقتی آقای شهریاری هم این حرفو تایید کرد و گفت که اطلاعیه اش رو براتون زدیم دیگه کولی بازی های من شروع شد. خودتون که میدونید چقدر مستعدم برای شلوغ پلوغ کردن به خاطر همین دانشگاه رو گذاشته بودم رو سرم  و هر کدوم از برو بچس رو که میدیدم این عکس العمل رو از خودم نشون میدادم  (فکر ناجور نکن منظورم فقط دختراس ) البته به جز اون چند تا دختری که چشم ندارن شادی منو ببینن و هر موقع منو میبینن پشت چشم نازک میکنن که نمیدونم اون چشم بدبخت چه گناهی کرده که هی کج و کوله اش میکنن واسه من و خلاصه ماجرایی بود دیگه کل فشافویه با خبر شدن من دیروز چه قدر ذوق مرگ شدم. سر کلاس این استاده هم همش این شکلی بودم اونم چند بار برگشت منو هی این شکلی نگاه کرد البته شما این شکل رو با عینک و موهای سفید فرض کنید و بدون سیبیل! ( راستی سبیل نوشته میشه یا سیبیل ؟ ) هیچی هم بهم نگفت شاید فهمیده بوده که تو حالت طبیعی نیستم. ظهر هم که موقع برگشت به تهران آقا پرویز( راننده سرویسمون) برامون حسابی آهنگ های فاز بالا گذاشته بود...آهنگ خوشگلا باید برقصن  و آی خانوم کجا کجا و...منم که حسابی هپی بودم و دیگه خیلی دلم میخواست حرکات موزون انجام بدم ولی خب دیگه هر جایی که نمیشه این ادا اطوارها رو درآورد من محرم و نامحرم حالیم میشه و مجبور شدم به شدت این میل طبیعی رو تو خودم سرکوب کنم. 

بعله دیگه اینم از جریان لطف و موهبتی که شامل حالم شد. خب به هر حال ۴ واحد هم جلو بیفتم  خیلی به نفعمه و حالا میتونم برم اون ۴ واحد رو حذف کنم و دو تا درس ۲ واحدی خوشگل و ناناز بردارم و یه تجربه ای هم که به دست آوردم و میخوام در اختیار اونایی که از من کوچکترن و هنوز دانشگاه نرفتن قرار بدم اینه که: مادر جون منو نگاه کن عبرت بگیر دبیرستان با دانشگاه یه فرق اساسی داره درسته که تو دبیرستان هر چی کمتر درس بخونی با کلاس تری اما توی دانشگاه خیلی بی کلاسیه اگه ادم درس نخونه و به سر گذشت من دچار بشه پس برای این که کلاسمون هم بره بالاتر بیایید دانشگاه رو جدی بگیریم    

پ.ن.۱.آهای ملت داد منو از این دخترخاله ی من بستانید همش به من میخنده میگه ا..غ چرا اینقدر خودتو ضایع میکنی؟ واسه چی اینو اینجا نوشتی؟میگه پاکش کن یه وقت دوستای من میان میخونن آبروم میره. حالا محض اطلاع دوستای دختر خاله ام عرض میکنم که من صداقت دارم پس دوست جوناش که ممکنه اینو بخونید یه وقت خدای نکرده!!! آبروش پیش شما نره ها!!!

پ.ن. دوستان ممنون از لطف همگیتون که همینجوری فوج فوج کامنتها و ایمیلهای پر مهر و محبتتون برام میرسه و سال جدید رو بهم تبریک میگید یک دنیا تشکر از لطفتون.همتون رو دوست دارم و سر فرصت به همگیتون سر میزنم.سال خوبی داشته باشید  ...ساعت: ۱۱:۲۸ دقیقه شب ۲۹ اسفند     

این شعر اولین شعری بود که سرودم (در سن ۸ سالگی) و از اونجا به بعد بود که مامان و خاله به استعداد نهفته من پی بردند.....روم نمیشه آخه....خجالت میکشم...ر جان خدا بگم چیکارت نکنه ...ببین منو به چه کارایی وا میداری...خیلی خوب الان...فقط نخندیدا...( دنگ و دنگ و دنگ آی مدرسه آی مدرسه/ صدای زنگ مدرسه به گوش من میرسه/ وای داره دیرم میشه ساعتو نگاه کردم/ فوری زجام پریدم کیفم رو نگاه کردم/لباس مدرسه رو فوری به تن کردم/ غذایم رو خوردم کفشی به پا کردم/وقتی به کلاس رسیدم معلم رو ندیدم/ بر جای خود نشستم/معلم رو که دیدم فوری ز جام پریدم/ معلم گفت بفرمایید ای بچه های خوبم/ خوشحال بودم من آن روز/چون که دسته گلی برای او آوردم/) خوب چیه؟ خنده نداره که...از یه بچه ۸ ساله که بیشتر از این نمیشه توقع داشت. تازه شعرم قافیه هم داره. بقیه شعرهام هم راجع به فصل بهار و زمستون و دریا و نهنگ و از اینجور چیزاست که دیگه اینجا نمینویسم چون به درد مهد کودک میخوره.اما از اونجایی که دکترها شعر گفتن رو برای من ممنوع کرده بودند و بهم گفته بودند که با هر یه بیت شعری که بگم قسمت اعظمی از سلولهای مخم برای همیشه میمیره یه بار ناپرهیزی کردم و نتونستم جلوی خودم رو نگه دارم اونم سال سوم دبیرستان بود که درس آرایه داشتیم و یه معلم خیلی با احساسی هم داشتیم که همیشه فضای کلاسش یه جوری بود که منو به یه حال و هوای عشقولانه میبرد اون روز هم که داشت در مورد قالب شعری رباعی و دوبیتی توضیح میداد بهمون گفت که هر کی بتونه همین الان سر کلاس یه رباعی یا دوبیتی بسرایه (یعنی همون بگه) بهش یه نمره خوب میدم ما هم یه ربع رفتیم تو تمرکز و ...نتیجه اش هم شد این....(زندگی را با تو از سر کرده ام / عاشقی را با تو از بر کرده ام/ در غم عشق تو میسوزم همی/ چشم خود را از غمت تر کرده ام/) شعرم مثل توپ تو کلاس صدا کرد معلممون هم بررسی اش کرد و گفت که از نظر دستوری هیچ ایرادی توش نیستو هجاها و واج هاش با هم برابره و یه نمره تپل بهم داد (این مثلا عکس تپله) و دوستام هم که از خدا خواسته شعر نازنین منو توی کتابشون نوشتند تا در اولین فرصت برند و تقدیم به دوست پسرهای عزیزتر از جان کنند و این وسط فقط سر شاعر بیچاه بی کلاه موند که هیچکس رو نداشت شعرو بهش تقدیم کنه و جالب هم اینجاست که همشون رفته بودند و به همون یارو دوست پسره گفته بودند که این شعرو خودم برات سرودم عزیزم. حالا آقایون حواستون جمع باشه اگه یه روز دوست دخترتون اومد و این شعرو براتون خوند و گفت که خودش سروده باور نکنید ها. دروغ گفته گیس بریده...راستی یه مدتیه که دارم دوا درمون میکنم و پیش هر دکتری میرم یه مشت قرص و شربت و آمپول بهم میده تا بلکه بخورم و دوباره بتونم حس شاعریم رو به دست بیارم.  بابام صد دفعه تا حالا گفته که حاضره همه دارو ندارشو بفروشه و منو ببره خارج که دکترا عملم کنند اما من راضی نیستم ( بچه مایه دار که نیستم مثه تو حتی تا حالا تا افغانستان هم نرفتم که دلم خوش باشه سفر خارج از کشور رفتم)...نتیجه ای که از این مطلب میگیرم رو لطفا یواشکی تو دلتون بخونید که من فیلتر نشم...نتیجه گیری: خاک تو سر این مملکت که پر از سنگ و چاله چولس هممینه که امثال من فرار مغزها میشند دیگه

پ.ن.۱. یه چیز بگم در رابطه با مطلب قبل  من اصلا از کسی توقع نداشتم که اونها رو بخونه و برام کامنت بذاره و اونایی هم که برام کامنت نذاشتند اصلا ناراحتم نکردند اما یه دنیا ممنونم از همه اونایی که وقت گذاشتند و خوندند و با حرفایی که تو کامنت گفتند بهم امید دادند چون یه جورایی خودشون رو تو دلم جا کردند و بهم نشون دادند که منو فقط برای خنده خودشون نمیخوان و در لحظات ناراحتی هم کنارم هستند و حاضرن به حرفام گوش بدند دوستشون دارم و اینو تقدیم میکنم بهشون.(افراد زیر ۱۸ سال لطفا نگاه نکنند )   مگه نگفتم نگاه نکن پس فردا به راههای غیر اخلاقی کشیده بشی اونوقت من مقصرم

پ.ن.۲. میگم چقدر خوبه که آدم وقتی با داداشش قهره بره بشینه پیشش و هی در گوشش خرچ خرچ  خیار گاز بزنه. هی اون این شکلی هی تو این شکلی هی داداشه بلند میشه جاشو عوض میکنه میره یه جای دیگه هی تو دنبالش راه می افتی خرچ خرچ خیار گاز میزنی  اینو گفتم که درس عبرتی باشه براتون که با من قهر نکنید و گرنه مجبورم ۳ کیلو خیار هم پیش شما نوش جان کنم یعنی کلا یه آدم سیریشی ام که اگه یکی باهام قهر کنه بیچاره اش میکنم. تازه امروز ناهار هم میخوام تو غذاش فلفل قرمز بریزم. دیشب هم رفتم سر وقت کیف مدرسه اش و یه عطر بو گندو خالی کردم تو کیفش حالا فکرشو بکنید امروز صبح که سر کلاس در کیفشو باز میکنه چی میشه

پ.ن. ۳ . میدونید امسال چهارشنبه سوری افتاده جمعه

پ.ن.۴. دوستای گلم لطفا دوباره به نظر سنجی ای که تو وبلاگ گذاشتم توجه کنید و نظر بدید. دیروز که گذاشتم نمیدونم چی شد نمایش نتایج به صورت خصوصی شد در حالی که من اصلا نمیخواستم خصوصی باشه. این شد که دوباره امروز یکی دیگه ساختم.که خودتون هم نتایج رو میتونید ببینید

پ.ن.۵. من تو این مطلبم یه غلط املایی دارم اگه تونستی پیداش کنی! میخوام ببینم سوادت در چه حده

سعی کن به همه چیز در این دنیا عشق بورزی اما به هیچ چیز دل نبندی.