خواهم آمد سرهر ديواري  

   ميخكي خواهم كاشت                 

 پاي هر پنجره اي

  شعري خواهم خواند

 آشتي خواهم داد, دوست خواهم داشت

    زندگي خالي نيست...

             

                    مهرباني هست

             

                                 سيب هست

                  

                                             ايمان هست

ساعت9 و نیم صبحه و من تو خونه تنها هستم. داره برف شدیدی میاد.یه کوه کتاب سرم ریخته که باید برم بخونم.اما نمیدونم چرا همش دلم میخواد برم پشت پنجره و بارش برف رو تماشا کنم و این شعر سهراب سپهری رو زمزمه کنم!( آخه من خیلی عاشق شعرهای سهرابم)الانم احساس کردم که نوشتن این شعر اینجا خیلی بهم آرامش میده...

یه شب خاطره انگیز که مطمئنا مثله بقیه شب یلداهای دیگه تو خاطرم میمونه. نمیدونم چرا ؟ ولی من همیشه عاشق شب یلدا بودم و هستم و همیشه تو این شب یه حس خیلی خیلی خوبی دارم.دیروز بعداز ظهر فیلم هندوانه شب یلدا رو دیدم. با این که فیلمش ظاهرا طنز بود و بهزاد از اول تا آخر فیلم فقط میخندید اما راستش وقتی من آدمهایی رو میدیدم که حتی واسه خریدن یه هندونه هم پول ندارن گریه ام میگرفت و ناراحت شده بودم.واقعا نمیدونم آقایون بی احساس آفریده شدن یا خانومها زیادی احساساتی آفریده شدن؟ البته لیلا که میگه هیچ دختری مثل من اینقدر احساساتی نیست و من زیادی احساساتی ام! راستش خودم هم همیشه به خاطر این موضوع که چرا اینقدر احساساتی آفریده شدم از خدا گله مندم.حتی نمیدونم چرا دیگران اینقدر سریع به احساساتی بودن من پی میبرند؟!!! حرف در این مورد خیلی زیاده و شاید یه روز که فرصت داشتم یه متن کامل در مورد همین احساساتی بودن خودم بنویسم.اما به هر حال قصدم از نوشتن این چند خط این بود که شب یلدای گذشته رو به هر کسی که این متن رو میخونه تبریک بگم. دیشب که اصلا فرصت نکردم این چیزا رو اینجا بنویسم...