اين منم ...اون پسر كوچولويي هم كه كنارمه برادرمه ( بهزاد ) ... توي اين عكس كه مال سال 73 هستش من فقط 8 سالمه و بهزاد سه سالشه ! نگاه به قدم نكنيد !!! خيلي كوچولو تر از اوني هستم كه ظاهرم نشون ميده! هنوز روسري سر كردن بهم واجب نشده ! من 4 تا همبازي داشتم . آرش و امير و حميد و مهسا , توي حياط آپارتمانمون از صبح تا شب وقتم رو با  آرش و امير و حميد و مهسا ميگذروندم . امير بيشتر با مهسا همبازي بود و آرش و حميد هم با من , حميد رو بيشتر از آرش دوست داشتم  آخه حميد برام هميشه از بابا پيره قرقوروت ميخريد . تازه وقتي قدامون رو اندازه ميگرفتيم حميد قدش از همه ي ما بلندتر بود . پس چون قدش بلندتر بود دوست داشتني تر بود. آرش ولي قدش كوتاهتر از من بود . تازه يه بارم لوبياهايي كه من تو باغچه حيلط كاشته بودم رو له كرد و منم گازش گرفتم پسره ي لاغر مردني رو. آرش امير رو داشت و حميد مهسا رو ولي من تنها بودم و هيچكسو نداشتم . و از اين تنهايي دلم ميگرفت و گريه ميكردم . تا اين كه تو يه روز بهاري از تنهايي دراومدم و خدا بهم يه داداش كوچولو داد. وقتي داداشم رو از بيمارستان اميد آوردن خونه توي لباسش يه ماشين كنترلي پيدا كردم از همون ماشين كنترليهايي كه حميد و آرش داشتند و منم دلم ميخواست . مامان و بابا هر دوشون گفتند كه داداشت  انقدر دوستت داره كه وقتي به دنيا اومد اين ماشين كنترلي رو هم با خودش واسه تو آورده بود و من از خوشحالي صورت كوچولوي داداشيم رو بوسيدم . وقتي خواستن واسه داداشم اسم بذارن  من داشتم توي اتاق با ماشين كنترليم بازي ميكردم كه صدام كردن و گفتن : دوست داري اسم داداشتو بذاريم بهزاد ؟ منم گفتم آره . مامان گفت : دوست داري داداشيت چي صدات كنه ؟ افسانه,  آبجي يا خواهر ؟ گفتم : آبجي!  و از اون روز من شدم آبجي !!! من ديگه آرش و امير و حميد و مهسا رو مثل قبلنا دوس نداشتم و صبحها كه از خواب بيدار ميشدم نميرفتم توي حياط باهاشون هوهو چي و خاله بازي و اينجا بذارم گربه نبره بازي كنم . ميموندم پيش داداشي خودم و از پنجره ي اتاق بهشون زبون درازي ميكردم . آخه من ديگه تنها نبودم . من و بهزاد غذاهامون رو حسابي خورديم و يه كمي بزرگتر شديم . حالا ديگه بهزاد ميخنديد و راه ميرفت و حرف ميزد  ولي بلد نبود مثل من حرف بزنه به پتو و متكا ميگفت : آپو گاگي و من كلي ميخنديدم . مامان هميشه من و بهزاد رو ميبرد وليعصر و براي هردومون دمپايي ميخريد . يه بار دمپايي هاي بهزاد چند روز بعد از اين كه خريديم زود پاره شد و دمپايي هاي من هنوز نو بود . مامان ميخواست براي بهزاد دوباره  دمپايي بخره و براي من نه ! ميگفت تو هنوز دمپايي هات نوئه  مال تو هم كه يه كم كهنه تر شد يا پاره شد برات ميخرم . من ولي قانع نشدم و فك كردم بهزادو بيشتر از من دوس داره . دلم گرفت و رفتم تو حياط و يه كار بدي كردم . دمپايي هامو پاره كردم و بعد اومدم به مامان گفتم تو حياط خوردم زمين و دمپاييهام پاره شد ! مامان براي منم دوباره دمپايي خريد. حميد بازم براي من از بابا پيره قره قوروت ميخريد و آرش هنوزم قدش از من كوتاهتر بود. تا اين كه يه روز حميد و مهسا زندگيشون رو ريختند پشت يه كاميون گنده و از اونجا رفتن . من ناراحت بودم ولي حميد بهم گفت : ناراحت نباش  ما بازم همديگه رو ميبينيم . اما حميد رفت و من ديگه هيچوقت نديدمش و هيچوقت ديگه قره قوروت هاي بابا پيره رو نخوردم . من هيچوقت نميذاشتم بهزاد به عروسكهام دست بزنه و اونم هميشه گريه ميكرد به خاطر همينم يه روز كه بزرگتر شده بود و زورشم زياد شده بود يكي از عروسكهام رو از ميله ي بارفيكس آويزون كرد و دار زد !!!  يادمه هر شب كه ميخواستم بخوابم از مامان يه سوال ميپرسيدم : مامان من فردا ميرم مدرسه ؟ و مامان ميگفت نه و من دلم ميگرفت . تا اين كه يه شب به من گفت فردا ميري مدرسه و من خوشحال شدم . اولين دوستم اسمش نرگس بود . ( نرگس نظافتي ) همه ميگفتن افسانه انقدر لوس و مامانيه كه روز اول توي مدرسه بدون مامانش طاقت نمياره و گريه ميكنه ! اما من با نرگس دوس شدم و گريه نكردم و همه تعجب كردن !!! خانوم زماني گفته بود هركس كه ياد يگيره اسم خودشو روي تخته بنويسه بايد براي بچه هاي كلاس شيريني بياره . يه روز درسمون رسيد به { ي } و من ياد گرفتم روي تخته جلوي همه ي بچه ها بنويسم : رزيتا , اسمي كه حتي معنيش رو هم نميدونستم و اين منو آزار ميداد دوست داشتم  همه بهم  بگن افسانه  چون مامان بهم گفته بود معني اسمم يعني قصه  و من قصه رو خيلي دوست داشتم . اما رزيتا آخه يعني چي ؟ .... خانوم زماني گفت : رزيتا خانوم تا امروز هر كي  روي اين تخته اسمش رو نوشته فقط برامون شكلات آورده  ولي ما از تو شيريني ميخواييم . فرداش مامان برام يه جعبه شيريني خريد و من بردم سر كلاس و به همه تعارف كردم . اون تخته و اون كلاس رو هنوز خوب يادمه... بزرگتر كه شدم ياد گرفتم مشقامو با خودكار بنويسم. اولين بار كه انشا نوشتم فهميدم كه خيلي انشا نوشتن رو دوست دارم . چون ميتونستم هرچي كه تو دلمه رو تو دفترم بنويسم و اونو با صداي بلند براي بچه هاي كلاس بخونم . عاشق زنگهاي انشا شده بودم . يه روز به مامان گفتم برام  يه دفتر خوشگل بخره و شروع كردم توي دفتر جديدم قصه نوشتن ! قصه هايي كه خالقشون خودم بودم . اولين قصه اي كه نوشتم قصه ي همون آقا خرگوشه و سنجابه بود كه رفته بودن از توي باغ دزدي كرده بودن. يه روز خانوم روي تخته  اين موضوع رو براي انشا نوشت : دوست داريد وقتي بزرگ ميشيد چيكاره بشيد ؟ رفتم خونه و يه عالمه فك كردم و بعد توي دفترم انشامو نوشتم . زنگ انشا كه شد توي دلم يه عالمه دعا كردم  و از خدا خواستم كه يه كاري كنه من برم پاي تخته و انشامو بخونم . هر كس ميرفت پاي تخته يا ميخواست معلم بشه يا دكتر اما من ... بلاخره آخرين نفري كه رفت پاي تخته من بودم ... انشامو خوندم :من ميخوام وقتي بزرگ شدم نويسنده بشم .من حتي يه دفتر هم دارم كه توش قصه مينويسم . من دوس دارم كه اسمم روي كتابا چاپ بشه... انشا كه تموم شد بچه ها تشويقم كردن و زنگ خونه خورد. خانوم بهم گفت دفترمو كه توش قصه مينويسم رو ببرم كه ببينه و من خيلي خوشحال شدم . اون شب وقتي رفتم خونه يه عالمه فك كردم و دوتا قصه ي ديگه هم توي دفترم نوشتم و فرداش با خوشحالي دفترم رو بردم مدرسه ... چند روز بعد يه روز سر كلاس جلوي همه ي بچه ها  خانوم اسمم رو خوند و گفت بچه ها ر. ف رو به خاطر قصه هاي قشنگي كه توي دفترش مينويسه تشويقش كنين. و من چقدر ذوق كردم و چقدر احساس غرور كردم . من اون روزا آرزوهاي كوچيكي داشتم . دلم ميخواست مبصر بشم كه يه روز به اين آرزوم رسيدم و براي يه هفته مبصر كلاس شدم . توي اون يه هفته اسم خيلي ها رو  زير ستون از بدها و از خوبها نوشتم و جلوي اسمشون ضربدر زدم . يه آرزوي ديگه هم داشتم دلم ميخواست ميز اول بشينم ولي چون قدم بلند بود هميشه بايد آخر كلاس مينشستم يه روز ولي به اين آرزوم هم رسيدم : سارا كه جاش ميز اول بود خيلي دوس داشت لذت نشستن ته كلاس رو تجربه كنه از خانوم اسماعيلي اجازه گرفت كه جاشو با ر. ف واسه يه هفته عوض كنه . و من رفتم ميز اول و اون اومد جاي من . اولين بار كه يه نفر به من گفت مهربون وقتي بود كه يه هفته تموم شد و من ميخواستم برگردم سرجام كه بغل دستي سارا گفت:" كاش به جاي سارا هميشه تو اينجا ميموندي  آخه تو خيلي مهربوني"... بعد از اون خيليها به من گفتن مهربون ولي هيچكدومش به اندازه ي اون مهربوني كه بغل دستي سارا بهم گفت منو خوشحال نكرد! يه آرزوي ديگه هم داشتم : دلم ميخواست مامور بهداشت بشم و سر صف ناخنهاي بچه ها رو ببينم به اين يكي آرزوم ولي هيچوقت نرسيدم ! در عوض هميشه سرگروه درسي بودم و بايد از بچه ها درس ميپرسيدم ! روزها گذشت و گذشت و من بزرگ و بزرگتر شدم . حالا من يه دختر  18 ساله شده بودم و از كودكي فقط خاطره هاش برام مونده بود كه يه روز دو صفحه از مجله ي خانواده سبز رو يكي از داستانهاي من پر كرد و اسمم بالاي داستان چاپ شد ! ومن دوباره اون شاديهاي كودكانه به سراغم اومد. يكي از دوستاي قديمي كه خيلي وقت بود ازش بي خبر بودم تو يه گوشه اي از اين شهر سوار اتوبوس شد و  مجله رو دست يه خانومي ديد كه داشت داستان منو مطالعه ميكرد روي اسم نويسنده ي داستان دقت كرد و منو يادش اومد و زنگ زد خونمون!!! امروز كه دارم اينا رو مينويسم خيلي چيزا تغيير كرده و من چيزاي زيادي رو فهميدم ! فهميدم كه اون ماشين كنترلي همش يه بهونه بود براي ساختن يه عشق و علاقه ي خواهر برادرانه تو دلاي كوچيك ما ! فهميدم وقتي دمپايمو پاره كردم مامان فهميد كه دروغ گفتم . فهميدم نوشتن اسم آدما زير ستون از بدها و از خوبها جز خدا  كار هيچكس نيست ! من هيچوقت مامور بهداشت نشدم ولي امروز  تو خونه و بين دوست و فاميل ملقب به خانوم بهداشت هستم ! من حتي معني اسممو هم فهميدم يكي از همكلاسيهاي دانشگام يه روز بهم گفت : رزيتا يعني مثل گل رز ( زر : گل رز – تا : مثل و مانند – كه در اصل رزتا بوده و به مرور زمان به رزيتا تبديل شده ) و من از اين كه بعد از سال ها فهميدم كه اسمم چه معني قشنگي داره و چون گل رز نماد عشقه خيلي خوشحال شدم . بهزادم فهميد كه آپو گاگي غلطه و بايد بگه پتو  و متكا راستي بهزاد هنوز هم به من ميگه آبجي...من و بهزاد كنار همديگه بزرگ شديم وخيلي چيزا رو فهميديم و امروز توي دفتر خاطراتم نوشتم :

شكستم

عاقبت شكستم !

ديواره هاي آهكي كودكي ام را

به خيالم كمي بزرگتر شده ام

حالا من

يك جوجه ي يك روزه ام !!!

ميگم : سكوت شبا رو دوست دارم . از بيدار بودن تو شبا لذت ميبرم!

ميگه : خب مگه روز رو ازت گرفتن ؟ پس فردا كم خوابي ميگيري !

ميگم : شبا آرامش بيشتري دارم . آدم بعد از مرگ فرصت داره به اندازه ي كافي بخوابه و كم خوابيش رو جبران كنه !

اينبار سكوت ميكنه و نگاه پر تعجبش رو توي چشمام ميريزه . ميخندم و با خنده ميگم :

دو قشر هستن كه شبا بيدارن يكي پليس ها و يكي هم نويسنده ها ...

انتظار دارم يه چيزي بگه . مثلا بگه چقدر از خود راضي هستي! يا بگه مگه تو نويسنده اي ؟ يا حداقل طعم متعجب نگاهش رو دوباره تو ي كاسه ي چشمام احساس كنم. اما هيچي نميگه و اين سكوتش آزارم ميده ! شايد از حرفام اشباع شده شايدم باور داره كه من يه نويسنده ام ! ياد جمله اي مي افتم كه چندي پيش تو مقاله اي خونده بودم و توجهم رو جلب كرده بود. " مهمتر از بودن,  احساس بودن داشتنه " طبق عادت ذهني اي كه دارم اين جمله رو مثل خيلي از جمله هاي ديگه توي ذهنم مرور ميكنم و چند بار با خودم تكرار ميكنم . شايد اين جمله راست ميگه : مهمتر از بودن احساس بودن داشتنه !!! مهمتر از نويسنده بودن احساس نويسنده بودن داشتنه !!! ميخوام منم  احساس بودن داشته باشم , احساس نويسنده بودن ! با خودم فكر ميكنم همه چيز يه روزي تموم ميشه. آدما , حيوونا ,  گل و گياه ها  ,جك و جونورا و خلاصه همه چيز و همه كس  ,حتي خورشيد انقدر ميسوزه كه يه روزي تموم ميشه! كل دنيا يه روزي به اخر ميرسه ! بعضي چيزا زود تموم ميشن و بعضي چيزا دير. بعضيا هم مثل سنجاقكها فقط يه عمره يه روزه دارن !!! اما  دير يا زود همه يه روزي تموم ميشن. منم يه روزي تموم ميشم. ,يه روزي زودتر از تموم شدن خورشيد و دنيا , يه روزي كه نميدونم چه روزيه و چه فصلي و چه ساعتي !!! اين افسانه هم يه روزي مثل همه ي افسانه هاي ديگه ي دنيا به پايان ميرسه و اگه بتونه قبل از تموم شدنش انگشتاش رو بارور كنه و  از درون اونا يه افسانه ي ديگه و يا حتي افسانه هاي ديگه متولد كنه و يادگاري بذاره تو اين دنيا اونوقت مطمئن ميشه كه احساسش درست بوده و يه نويسنده بوده ! اما اگه قبل از اين كه از خودش يه يادگاري تو دنيا باقي بذاره آخرين ذره هاي ساعت شني زندگانيش هم سقوط كردند و  اون به پايان رسيد لااقل با يه حس خوب به پايان رسيده! با حس خوبه بودن و باور داشتن خودش! پس مهمتر از بودن احساس بودن داشتنه و اين افسانه بايد از اين احساس لبريز بشه!

پ.ن. باید همه ی تلاشم رو برای رسیدن به این آرزو بکنم . گاهی خیلی زود دیر میشه ! خدایا کمکم کن مثل همیشه...

پ.ن. اسم مطلبو عوض کردم . فکر کردم این یکی بیشتر با محتوای مطلب جور در میاد!